Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2009

Στοπ καρέ στη Φανερωμένη

Ντοκιμαντέρ για τη ζωή στα σχολεία της ΖΕΠ
Στοπ καρέ στη Φανερωμένη ενα άρθρο της Χρυστας Ντζάνη στον ΠΟΛΙΤΗ
Η Λουκία Ρικάκη βρίσκεται στη Λευκωσία και κινηματογραφεί την καθημερινότητα στα πολυπολιτισμικά σχολεία της ΖΕΠ ΦανερωμένηςΗ πρώτη επίσκεψη της Λουκίας Ρικάκη στη Λευκωσία, για επαγγελματικούς λόγους, ήταν τον περασμένο Γενάρη, για ένα εκπαιδευτικό σεμινάριο της Ζώνης Εκπαιδευτικής Προτεραιότητας Φανερωμένης, όπου προβλήθηκε το ντοκιμαντέρ της "Ο άλλος", για τη διαφορετικότητα στο σχολείο.
Στα διαλείμματα από τις προβολές, στο Υφαντουργείο, η σκηνοθέτις διέκρινε μια περίεργη διάθεση στα σχολεία απέναντι. Ρώτησε κι έμαθε για το πρόγραμμα της ΖΕΠ, όπου εδώ και έξι χρόνια καλλιεργείται η πολυπολιτισμική κουλτούρα, στο πλαίσιο μιας δημιουργικής συνεργασίας μεταξύ μαθητών και καθηγητών. Ζήτησε άδεια για γυρίσματα, την έλαβε και μπήκε στο σχολείο. Και εγένετο το "Ποιος άνεμος μας έφερε εδώ;", ένα ντοκιμαντέρ για τα σχολεία της Φανερωμένης.
Χτισμένο το 1859, στην καρδιά της μεσαιωνικής Λευκωσίας και δίπλα στη νεκρή ζώνη, το σχολείο της Φανερωμένης θα μπορούσε να αποτελεί μια ταινία από μόνο του - μονάχα για την αρχιτεκτονική και την ιστορία του. Αυτό που συμβαίνει όμως εκεί σήμερα ξεπερνά τη στασιμότητα των τοίχων. Οι 46 εκπαιδευτικοί και οι 236 μαθητές του νηπιαγωγείου, του δημοτικού και του γυμνασίου, συμμετέχουν καθημερινά σε ένα πρωτότυπο εκπαιδευτικό "πείραμα", ένα πρωτότυπο παιχνίδι συμβίωσης, στην περιοχή ακριβώς της πόλης την οποία οι ντόπιοι έχουν καταστήσει γκέτο, εξαιτίας, κυρίως, της κατοίκησής της από αλλοδαπούς. "Με ενδιαφέρει, με συγκινεί, με κινητοποιεί. Η πρωτοβουλία και κάποιοι επιμέρους χαρακτήρες παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον", δηλώνει η Λουκία Ρικάκη, που βρέθηκε ήδη τρεις φορές στο σχολείο, καταγράφοντας σε 40 ώρες βίντεο τη ζωή σ' αυτό.
Μωσαϊκό εθνοτήτων
Το σχολείο, όπου οι μαθητές συνθέτουν ένα ενδιαφέρον μωσαϊκό από εθνικότητες: Στο δημοτικό, μόλις πέντε στους 92 μαθητές είναι Κύπριοι, στο γυμνάσιο οι 40 απ' τους 120. Οι περισσότεροι κατάγονται από χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, κι άλλοι απ' το Ιράκ, τη Βουλγαρία, τις Φιλιππίνες, την Κίνα, την Τουρκία. Συνολικά 14-15 χώρες, με έξι μητρικές γλώσσες κι άλλες τόσες διαλέκτους. Παιδιά, στην πλειοψηφία τους, μεταναστών, που βρέθηκαν στο νησί για μια καλύτερη τύχη. Ο Κεμάλ, η Περβίν, η Τώνια, ο Αϊτβάν κι άλλοι που σ' αυτό το περιβάλλον, με την ενθάρρυνση των εκπαιδευτικών, συμμετέχουν στο μάθημα, διδάσκονται αλλά και διδάσκουν, δίνοντας σ' αυτό λίγη χροιά από τον μητρικό τους πολιτισμό. Το αυτοβιογραφικό διήγημα μιας μαθήτριας με αλληγορίες για το τσάι, οι ιστορίες του Νίγηρα στο μάθημα της γεωγραφίας για την αποίκηση της Αφρικής. Ή η κουλτούρα του Ισλάμ, όταν η τάξη θα επισκεφθεί το γειτονικό τζαμί.
"Μας γεμίζει""Αν δεν γεμίζει κάποιος μ' αυτό, δεν αντέχει δεύτερη μέρα", λένε οι εκπαιδευτικοί, ενθουσιασμένοι για τη δουλειά στη ΖΕΠ. Με τον ίδιο ενθουσιασμό μιλά κι η Λουκία Ρικάκη, που θα επιστρέψει στη Λευκωσία τουλάχιστον άλλες τρεις φορές, για να βιντεοσκοπήσει άλλες 40 ώρες υλικό. Τη ζωή των παιδιών στο σχολείο κι εκτός αυτού, τους γονείς και τους δασκάλους.
"Παιδιά που είναι δημιουργικά, φιλότιμα, εκτιμούν περισσότερο", σημειώνει η υπεύθυνη της ΖΕΠ, Φρόσω Μαντά Λαζάρου. "Γιατί είναι ακόμα το σχολείο το κέντρο της ζωής τους".
ΧΡΥΣΤΑ ΝΤΖΑΝΗ ΠΟΛΙΤΗΣ - 25/03/2009, Σελίδα: 54
http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=861584&-V=archive&-w=ΛΟΥΚΙΑ@ΡΙΚΑΚΗ@&-P

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2009

μάθημα Γεωγραφίας

Με τη βοηθεια του υπολογιστη του χαρτη και της δημιουργικης σκεψης
οι μαθητες του Μιχαλη μελετουν την τοποθεσια της Παφου

και προσπαθουν να απαντησουν σε ερωτησεις που προσδιοριζουν ενα ταξιδι στη Παφο
Καθε ενας επιλεγει διαφορετικους λογους για τους οποιους θελει να γνωρισει εναν τοπο

Τρίτη, 24 Μαρτίου 2009

κατασκευάζω,δημιουργώ,παίζω

καθε απογευμα το Υφαντουργειο φιλοξενει και μια αλλη δραστηριοτητα
Αλλα ακομη κι οταν δεν υπαρχει κατι προγραμματισμενο τα παιδια ξερουν οτι εκει θα βρουν τις κατασκευες τους τα παιχνιδια τους...
μια αφορμη για να βρεθουν με παρεα και να φτιαξουν κατι δημιουργικο
Στο φιλοξενο χωρο του Υφαντουργειου υπαρχουν παντα εδεσματα αναψυκτικα και τσαι

Σάββατο, 21 Μαρτίου 2009

χιλιοπερπατημένη Λήδρας

Σήμερα που ειναι μερα ποίησης δημοσιευω ενα ποίημα απο την ανέκδοτη συλλογή της Φρόσως για τη χιλιοπερπατημένη Λήδρας,που ηρθε σαν δωρο...
Όλα είναι σχετικά
Λήδρας την ονομάσαν στα χαρτιά επίσημα οι μορφωμένοι
που ήξεραν καλά και ιστορία και μυθολογία
Όλοι όμως λέγανε Μακρύδρομο την οδό
Μακρύς ο δρόμος εντός των τειχών. Πόσο μακριά μπορεί να σε πηγαίνει;
Αν μετρήσεις τώρα την οδό σε σχέση με τις πτήσεις σε όλα εκείνα τα ταξίδια μας
ειδικά με όλα εκείνα τα ταξίδια κάθε καλοκαίρι εφέτος πού θα πάτε αλήθεια
κι αν την αντιπαραβάλεις με τας εις Παρισίους λεωφόρους δικαιολογημένα όλοι την έμαθαν πια για τα καλά πως Λήδρας λέγεται.
Μακρύδρομος; ποιος τον γνωρίζει;
Όλα είναι σχετικά.
Μήπως και τα ένδοξα Παρίσια τα θυμάται πια κανείς;
Ένα Παρίσι όλο κι όλο στη συλλογή ταξιδιωτικών σφραγίδων
Κι αυτό το προσπερνάμε πηγαίνοντας πέραν σε νέα μέρη με ονόματα πρωτάκουστα
Απόλυτα δικαιολογημένο.
Όλα είναι σχετικά
Αυτό συλλογιζόμουνα σε ένα περίπατο στη Λήδρας
Κι ένιωσα πάλι μια ελπίδα μια χαρά
Κάποτε έτσι σχετικά θα τα μετρήσουμε όλα και θα μετρηθούμε
Στην πόλη αυτή θα ζήσουμε μοναχικά καθένας με τους έρωτές του
Μικρή μου πόλη αγαπημένη Χώρα Δίχως συνθήματα θα ερωτευτούμε στους κλειστούς σου δρόμους
Το Μέσα Φόρεμα , (ανέκδοτη ποιητική συλλογή) Ευφροσύνης Μαντά Λαζάρου
Οι φωτό είναι απο μια ανοιξιάτικη μερα στη Λήδρας. Ευχαριστούμε τα παιδιά απο το Γεωργιανό σχολείο για τα τριαντάφυλλα που ήρθαν να τιμήσουν τη Μερα της γυναίκας

Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2009

το σχολείο δε μπορεί να αλλάξει όλη την κοινωνία γύρω του αλλά μπορεί να βελτιώσει και προσπαθεί να βελτιώσει την κοινωνία των δικών του παιδιών

Με αφορμη ενα προηγουμενο σχολιο στην αναρτηση για το δημοσιευμα του Φιλελευθερου δημοσιευω το επομενο που εστειλε μια δασκαλα απο το σχολείο της Φανερωμενης, το οποιο νομιζω οτι τοποθετει σε μια αλλη διασταση τα ζητηματα που κουβεντιαζονται εδω και γενικα για το θεμα..Γραφει λοιπόν...
Πρώτα απ’όλα να πω ότι κουράστηκα πλέον να ακούω τη λέξη γκέτο επειδή η λέξη αυτή παραπέμπει σε αρνητικές καταστάσεις και συμπεριφορές. Ναι υπάρχουν πολλοί ξένοι στην περιοχή που όπως σωστά λες εγκταστάθηκαν εκεί λόγω των χαμηλών ενοικίων, αλλά δε σημαίνει ότι αυτό από μόνο του παραπέμπει σε γκέτο. Αναρωτηθήκαμε ποτέ ποιοι ευθύνονται για το «γκέτο» που κατηγορούνται οι μετανάστες; Εμείς οι Κύπριοι που τους κατηγορούμε.
Οι ιδιοκτήτες των κτιρίων δε βελτιώνουν ποτέ τις περιουσίες τους και ταυτόχρονα όμως έχουν την δυνατότητα να τις ενοικιάζουν στους μετανάστες με ένα σχετικά πιο χαμηλό ενοίκιο κάτι που εκ πρώτης όψεως συμφέρει και τις δύο πλευρές , παρόλο που τελικά οι μετανάστες γίνονται και θύματα εκμετάλλευσης με σπίτια που δεν είναι και στην καλύτερη κατάσταση. Και ναι οι μετανάστες ίσως να ζουν σε ένα δικό τους κόσμο γιατί εμείς οι Κύπριοι δεν τους επιτρέψαμε να κτίσουμε ένα κοινό κόσμο μαζί.
Δε ξέρω πως εννοείς τη «στέρηση ελευθερίας» εσύ αλλά σίγουρα τα παιδιά της Φανερωμένης δεν έχουν καμιά καχυποψία και καμιά άρνηση στη «στέρηση ελευθερίας» όπως την εννοούμε εμείς και αυτό το αποδεικνύουμε καθημερινά μέχρι τις 7 το βράδυ. Αναφέρεσαι σε παιδιά που κλέβουν κλπ. Δεν αρνούμαι ότι μπορεί να υπάρχουν κάποιες μονάδες με παραβατική συμπεριφορά όπως άλλωστε οι μονάδες υπάρχουν σε όλα τα σχολεία και σε όλες τις περιοχές. Δεν πρέπει όμως οι μονάδες και οι εξαιρέσεις να αναφέρονται ως σύνολο ατόμων γενικεύοντας σε όλους την κατάσταση.Εγώ δε ξέρω ένα μαθητή της Φανερωμένης που να ζει σε κοινόβιο και να κοιμάται με βάρδιες ή να είναι και οι 2 γονείς φυλακή και να μεγαλώνει με συγγενείς. Αλλά και εαν ίσχυε αυτό που φταίει το σχολείο σε αυτό; Και ποιος τελικά φταίει αν κάποια παιδιά ζουν σε σπίτια που δεν είναι τα ιδανικά; Μήπως αποποιούμαστε ως Κύπριοι τις δικές μας ευθύνες;
Και όσον αφορά τις διαρροές από το σχολείο ελάχιστοι είναι οι μαθητές που σταματούν το σχολείο όπως άλλωστε και σε κάθε σχολείο. Οι μαθητές σε αυτό το σχολείο δε διαφέρουν από τους μαθητές άλλων σχολείων. Κάνουν και αυτοί όνειρα για το μέλλον έχουν φιλοδοξίες, τελείωνουν και λύκειο αλλά και πανεπιστήμιο. Και αυτοί οι ελάχιστοι που ματακομίζουν σε άλλες περιοχές είναι επειδή έχουν την ευκαιρία να αποκτήσουν ιδιόκτητο σπίτι ή και να ενοικιάσουν κάτι καλύτερο αφού αποκτήσουν περισσότερα χρήματα.

Και ποιος τους αδικεί για αυτό;Ή μήπως φταίει πάλι το σχολείο; Και πως κρίνεις αν το σχολείο κάνει καλή δουλειά ή μπορούμε έυκολα να κρίνουμε και να βγάζουμε συμπεράσματα απ΄έξω. Δε θα κρίνω αν κάνει καλή δουλειά το σχολείο αλλά για να μιλάς με βεβαιότητα δώσε ευκαιρία και χρόνο να γνωρίσεις πρώτα καταστάσεις πριν έχεις άποψη για αυτές.Κάπου αναφέρεις ότι σε όλα αυτά που λες υπάρχουν και οι εξαιρέσεις αλλά τελικά οι εξαιρέσεις είναι όσα λες. Κοιτάζεις μόνο το δέντρο και χάνεις το δάσος.Και μη ξεχνάς το σχολείο δε μπορεί να αλλάξει όλη την κοινωνία γύρω του αλλά μπορεί να βελτιώσει και προσπαθεί να βελτιώσει την κοινωνία των δικών του παιδιών. Τέλος να αναφέρω ότι όλοι πρέπει κάποτε να αναζητούμε και τις δικές μας ευθύνες πριν επιρρίπτουμε ευθύνες αλλού.

Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2009

οι χοροί καλά κρατούν

Καθε Πεμπτη στη Φανερωμενη οι χοροι καλα κρατουν Ξεκινουν απο μοντερνους και καταληγουν σε παραδοσιακους Οι μεγαλοι βοηθθουν τους μικρους σε μια τελεια συνεργασια.. Ο χορός σε τόσα χρόνια βοήθησε όλα τα κράτη και τις περιοχές να εκφραστούν και να διατηρήσουν τα χαρακτηριστικά και τις ιδιαιτερότητες τους. Χρησιμοποιούμε το χορό για να εκφράσουμε αισθήματα που συχνά δε μπορούν να εκφράσουν τα λόγια...
Χρησιμοποιησα σε αυτη την αναρτηση.. αποσπασματα απο μία εργασια για τον Χορό των μαθητων http://4gym-ampel.thess.sch.gr/docs/danceBx3.doc του 4ου Γυμανσίου Αμπελοκηπων Θεσσαλονίκης Ένας χορός που βασίζεται στη μυθολογία είναι ο χορός Γέρανος:
Είναι γνωστό πως ο Θησέας σκότωσε το μινώταυρο στο λαβύρινθο της Κνωσού. Στην επιστροφή του στην Αθήνα, σταμάτησε στη Δήλο , όπου πρόσφερε θυσίες στους θεούς για να τον σώσουν . Κατά τη διάρκεια της θυσίας, χόρεψε ένα χορό με φιδίσιες κινήσεις, που αντιπροσώπευαν τα γεμάτα στροφές μονοπάτια του λαβύρινθου και το στενό μέρος, όπου πήρε θέση η μάχη με τον μινώταυρο. Αυτός είναι ο χορός του λαβύρινθου ή ο Γέρανος, όπως τον ξέρουν τα αρχαία κείμενα. Οι ιστορικοί τοποθέτησαν αυτό το μύθο στην εποχή της δύναμης του μινωικού πολιτισμού. Κάποιοι ερευνητές θεωρούν ότι ο χορός Τσακώνικος, που χορεύεται και στις μέρες μας στην Πελοπόννησο, ίνα η συνεχεία του αρχαίου Γέρανου. Άλλοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι οι μορφές αυτής της κίνησης είναι κοινές με μορφές χορών άλλων ανθρώπων. Βέβαια, στις πιο πολλές περιοχές, αυτοί οι χοροί και οι μορφές σχετίζονται με το φίδι. Πάντως, στον ελληνικό κόσμο, αυτοί οι χοροί σχετίζονται με το Θησέα και το λαβύρινθο. Στην πραγματικότητα, η Δώρα Στράτου, μια πρωτοπόρος στον τομέα του ελληνικού χορού, ανακάλυψε έναν ίδιο χορό στην Κρήτη, που ονομαζόταν ''ο χορός του Θησέα'' στην αρχή αυτού του αιώνα. Σήμερα ονομάζεται Σιγανός και είναι γαμήλιος χορός.
Κύριος σχηματισμός σε όλους τους αρχαίους ελληνικούς χορούς ήταν ο κύκλος,
ανοιχτός, κλειστός ή ελικοειδής. Μόνο ο Αθηναίος αναφέρει χορευτές που σχημάτιζαν ευθείες γραμμές και επίσης αναφέρεται σε έναν «χορό-τετράγωνο», στον οποίο όμως δε επεκτείνεται. Συνηθέστερα οι άντρες χόρευαν χωριστά από τις γυναίκες. Στο θέατρο τα μέλη του χορού και οι πρωταγωνιστές ήταν όλοι άντρες. Οι γυναίκες χόρευαν μεταξύ τους γυναικείους χορούς και διονυσιακούς χορούς στα όρια οργιαστικών βακχικών εορτών. Οι χορευτές ήταν κυρίως ερασιτέχνες, εκτός από αυτούς που διασκέδαζαν τους δειπνιστές στα συμπόσια.
Στα αρχαία χρόνια οι χοροί χαρακτηρίζονταν ως χοροί πόλεμου ή χοροί ειρήνης. Οι μεταγενέστεροι χοροί χωρίζονταν σε χορούς θεάτρου, θρησκευτικούς και λατρευτικούς χορούς, πολεμικούς χορούς, χορούς συμποσίων, θρηνητικούς χορούς κ.τ.λ. Κάθε είδος παράστασης (τραγωδία, κωμωδία ή σατιρικό θέατρο), είχε τους χαρακτηριστικούς του χορούς.
Οι χοροί που αναφέρονται στα αρχαία κείμενα είναι οι εξής:
· Πυρρίχιος: ο πιο διαδεδομένος από τους πολεμικούς χορούς, μέρος της βασικής στρατιωτικής παιδείας στην Αθηνά και τη Σπάρτη.
· Γυμνοπαιδιά: ο κύριος χορός των Λακεδαιμονίων, παρουσιαζόμενος ετησίως στην αγορά της Σπάρτης.
· Γέρανος: χορευόταν στη Δήλο. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, αφού ο Θησέας σκότωσε το μινώταυρο στο λαβύρινθο της Κνωσού, κατά το γυρισμό του στην Αθηνά, σταμάτησε στη Δήλο. Εκεί πρόσφερε θυσία στη θεά Αφροδίτη και χόρεψε γύρω από το ναό. Ο χορός Γέρανος περιλαμβάνει φιδίσιες κινήσεις και μιμείται τις κινήσεις του Θησέα μέσα στο λαβύρινθο.
· Ιεράκειο: γυναικείος χορός που χορευοταν στις εορτές προς τιμή της θεάς Ήρας.
· Επιλήνιος: διονυσιακός χορός που χορευοταν πάνω στα πατητήρια, καθώς πατούσαν τα σταφύλια.
· Εμμέλεια: χορός της τραγωδίας που επηύξανε τα γεγονότα που αναπαριστάνονταν στη σκηνή.
· Κόραξ: χορός της κωμωδίας, τον οποίο δε θεωρούσαν σοβαρό οι σεβαστοί άντρες.
· Σίκκινις: ο χορός του σατιρικού δράματος, που μιμούταν τις κινήσεις των γατών και χορευοταν από τους σάτυρους.
· Υμέναιος: χορός του γάμου. Χορευόταν από τη νύφη μαζί με τη μητέρα και τους φίλους της. Ήταν γρήγορος χορός με πολλές στροφές και σβούρες.
· Όρμος ή αλυσίδα : κοινός χορός για νέους άντρες και γυναίκες, που χορεύουν ο ένας δίπλα στον άλλο, σχηματίζοντας αλυσίδα. Ο πρώτος είναι ένας νεαρός, που δείχνει τις χορευτικές και πολεμικές του ικανότητες, μέσω των κινήσεών του. Μια νεαρή γυναίκα τον ακολουθεί, δίνοντας ένα παράδειγμα αξιοπρέπειας και μοναδικότητας στις άλλες γυναίκες χορεύτριες.
· Υπόρχημα: συνδυασμός χορού και παντομίμας με τραγούδι και μουσική. Πηγάζει από την Κρήτη, όπου χορευοταν από αγόρια και κορίτσια, που μαζί τραγουδούσαν χορωδιακά ποιήματα.
· Χορός των κουταλιών: οι χορευτές του κρατούσαν κρόταλα που έμοιαζαν με κουταλιά. Ξεκίνησε στην Καππαδοκία ( μικρά Ασία ).
Κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, οι χορευτές μπήκαν στην υπηρεσία της Ρώμης. Παρ’όλα αυτά, εξαιτίας των διαφορετικών κουλτούρων και χαρακτήρων των ρωμαίων, ο χορός έχασε την εκπαιδευτική του άξια και υποβαθμίστηκε σε ένα καθαρά διασκεδαστικό στοιχείο. Για να απευθυνθεί σε ευρύτερο κοινό, για το οποίο η ελληνική γλώσσα ήταν εντελώς πολύπλοκη, ο χορός χωρίστηκε από το τραγούδι που συνήθως τον συνόδευε στον ελληνικό κόσμο. Κατέληξε να είναι περισσότερο παντομίμα, που έγινε σύμβολο των ρωμαϊκών χρόνων.
Στην αρχή, η παντομίμα δανειζόταν τα θέματα της από την ελληνική μυθολογία, αλλά καθώς πέρασαν τα χρόνια, βασίστηκε περισσότερο στα ακροβατικά, πικάντικα αστεία και σε παράξενες χειρονομίες. Αυτή η κατάσταση συνέχισε με τη μεταφορά της πρωτεύουσας στην Κωνσταντινούπολη. Οι χορευτές-μίμοι θεωρούνταν χαμηλής κοινωνικής τάξης. Εξαιτίας του αμφισβητήσιμου ύφους του, η εκκλησία καταδίκασε το χορό και ξεκίνησε πόλεμο εναντίον των χορευτών, και γενικά, του χορού.
Βέβαια, οι άνθρωποι συνέχισαν να χορεύουν. Πράγματι η προσπάθεια της εκκλησίας, παρουσίασε δυσκολίες, γιατί ο χορός ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της ιδιωτικής και δημόσιας ζωής, των τελετών και των εορτασμών. Γίνονταν όλο και περισσότερες μετατροπές στον χριστιανισμό, από θρησκείες, όπου ο χορός ήταν το κέντρο λατρείας. Από το να περιμένουν να σταματήσουν αυτές τις αλλαγές στο χορό, και μάλιστα τώρα που δημιουργήθηκαν, οι πατέρες της εκκλησίας, βρήκαν τρόπους να «βαφτίσουν» το χορό κάνοντάς τον καλύτερο και πνευματικότερο. Οι χοροί που κέρδισαν την έγκριση των πατέρων της εκκλησίας ήταν διαδικασίες ή κύκλοι (όπου οι άντρες χωρίζονταν από τις γυναίκες) έκαναν μοναδικές διακοσμητικές κινήσεις «μετά φόβου θεού» . Όμως, αφού η τέχνη στα βυζαντινά χρόνια ήταν εκκλησιαστική, οι πληροφορίες για το χορό είναι σπάνιες.
Αναφέρεται ότι υπήρχαν γυναικείοι χοροί του Πάσχα, σατιρικοί χοροί με μεταμφιέσεις στις απόκριες και χοροί εκτελεσμένοι από περιπλανώμενες μπάντες νέων αντρών κατά την Πρωτομαγιά. Οι Βυζαντινοί χόρευαν στους γάμους, τις ταβέρνες, τα συμπόσια κ.α. Επίσης αναφέρονται χορευτικά θεάματα, που στεγάζονταν σε θέατρο και συνοδεύονταν από φλάουτο και κιθάρα.
Στην Κωνσταντινούπολη, τα σημαντικά γεγονότα γιορτάζονταν με μεγάλους δημόσιους χορούς. Στην επιστροφή των νικητών Βυζαντινών στρατιωτών, για παράδειγμα, οι πολίτες τους εξυμνούσαν σε όλους τους δρόμους, χόρευαν με τους στρατιώτες και ζητωκραύγαζαν θριαμβευτικά. Υπάρχουν περιπτώσεις ανθρώπων που χόρευαν μέσα στην εκκλησία, το Πάσχα και τα Χριστούγεννα, αφού ο πατριάρχης Θεοφύλαχτος είχε δώσει την άδεια του. Άλλες φορές, χόρευαν και τραγουδούσαν σαρκαστικά τραγούδια που περιγελούσαν τον αυτοκράτορα. Οι στρατιώτες είχαν το χορό ως μέρος της άσκησης τους. Οι ηνίοχοι χόρευαν στο ιππόδρομο όταν κέρδιζαν σε αγώνες και οι ναυτικοί χόρευαν έναν μη ανδρικό χορό γεμάτο σβούρες και στροφές, μιμούμενοι τους ελιγμούς του λαβύρινθου.
Ο πρώτος του χορού ονομαζόταν κορυφαίος ή χορολέκτης και ήταν αυτός που ξεκινούσε το τραγούδι και σιγουρευόταν ότι ο κύκλος διατηρούταν. Ένας χορός τελείωνε σε κύκλο με τους χορευτές να αλληλοκοιτάζονται. Όταν δε χόρευαν κρατούσαν τα χέρια τους ψηλά ή τα κουνούσαν δεξιά-αριστερά. Κρατούσαν κύμβαλα ή ένα μαντίλι και οι κινήσεις τους τονίζονταν από τα μακριά μανίκια τους. Καθώς χόρευαν, τραγουδούσαν είτε προσχεδιασμένα τραγούδια, είτε αυτοσχέδια, μερικές φορές ομοφώνως, άλλες σε ρεφρέν, επαναλαμβάνοντας το κομμάτι που τραγουδιόταν από τον κορυφαίο. Οι θεατές χτυπούσαν τα χέρια ρυθμικά ή τραγουδούσαν.
Οι ελληνικοί παραδοσιακοί χοροί χωρίζονται σε δυο μεγάλες κατηγόριες:α)συρτοί και
β)πηδηχτοί.
Οι συρτοί χοροί πήραν το όνομα τους από τους χορευτές, που κινούνται δεξιά ή αριστερά με ελαφρά βήματα και χωρίς καθόλου πηδήματα. Όμως, έχουν μια μεγάλη ποικιλία στα βήματα, τις φιγούρες, τα ονόματα, τις μελωδίες και τους ρυθμούς. Επίσης είναι οι πιο αρχαίοι. Οι πιο σημαντικοί συρτοί χοροί είναι : ο Χανιώτικος (Χανιά Κρήτης ), Καλαματιανός (αρχικά από Ρούμελη και Πελοπόννησο, τώρα πανελλήνιος), Συρτός στα τρία ή στα δύο(Ήπειρος και Μακεδονία), Συρτός νησιώτικος (δυτική Κρήτη) κ.τ.λ.
Οι πηδηχτοί πήραν το όνομά τους από τα χαρακτηριστικά πηδήματα, ιδίως του πρώτου που κάνει καταπληκτικές μανούβρες και στροφές που προκαλούν ζάλη. Ξεκίνησαν από τα βουνά της Ελλάδας και θέλουν δύναμη, λυγερή και σβέλτη κίνηση και συνήθως χορεύονται από άντρες, αν και γυναίκες συμμετέχουν επίσης. Σημαντικότεροι είναι οι : Πεντοζάλης, Μαλεβυζιότικος, Σούστα(Κρήτη), τσάμικος(ή κλέφτικος).
Αν και οι ελληνικοί χοροί έχουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά, με τον καιρό αναπτύχθηκαν και τα τοπικά χαρακτηριστικά στο βήμα και το ύφος.
Ένας παράγοντας είναι οι διάφορες γειτονιές και ασχολίες των περιοχών. Περιοχές κοντά σε Σλάβους έχουν υιοθετήσει στοιχεία από αυτούς. Κάποιοι από τους χορούς του Αιγαίου παρουσιάζουν επιρροές από το δυτικό κόσμο και χορεύονται σε ζευγάρια. Τέτοια παραδείγματα είναι ο Μπάλος και ο Καρσιλαμάς. Το ίδιο αληθεύει και για κάποια ιόνια νησιά, και κυρίως την Κέρκυρα, που κατακτήθηκαν από τους Βενετούς κατά τον 18ο αιώνα.
Ο καιρός και η μορφολογία του εδάφους επηρεάζουν τα χαρακτηριστικά του χορού με πολλούς τρόπους:οι συμπεριφορές και οι προσωπικότητες των ανθρώπων, η κοινωνική ζωή, ο αριθμός των κατακτήσεων του λαού, οι τοπικές ενδυμασίες κ.τ.λ. Γενικά, οι συρτοί χορεύονται σε ορεινές περιοχές, ενώ οι πηδηχτοί σε πεδινές. Γιατί όταν η ψυχρά στα βουνά επιβάλλει τη χρήση βαριών ρούχων και παπουτσιών, οι άνθρωποι κινούνται με μικρά βήματα και σέρνουν τα ποδιά τους χορεύοντας. τα υποδήματα παίζουν επίσης ρόλο:τα τσαρούχια είναι βαριά και δυσκολεύουν το σήκωμα του ποδιού, ενώ τα γουρουνοτσάρουχα είναι ελαφρότερα. Τα στιβάνια (ψηλές μπότες )επιτρέπουν ακρίβεια κινήσεων και οι κοντούρες (παντόφλες)βοηθούν τα πηδηχτά βήματα.Τα βήματα της κυρίως Ελλάδας είναι βαρύτερα και αργότερα. Πολλά τραγούδια και χοροί προέρχονται από την απελευθέρωση του 1821. Αυτοί οι χοροί εξυμνούν τη νίκη των Ελλήνων και το πάθος τους για ελευθέρια. Από την άλλη, οι χοροί του Αιγαίου φημίζονται για την ελαφρότητά τους και το σουτάρισμα στα γόνατα, τα βήματα και τα πηδήματα των πρωτορχηστρών, που είναι κοντά στο έδαφος, και τη γενική ποικιλία των εκφράσεων.
Ο χορός είναι μια από τις καλές τέχνες εκφράζεται με τις αρμονικές και ρυθμικές κινήσεις του σώματος και των άκρων. Είναι στενά συνδεδεμένος με την ποίηση, τη μουσική και το θέατρο.
Κάποιοι χοροί έχουν πηγή την παρατήρηση της φύσης και τη λατρεία. Οι λατρευτικοί χοροί τελούνται σε θρησκευτικές ιεροτελεστίες. Έτσι, μπορούμε να τους χαρακτηρίσουμε θρησκευτικούς ή τελετουργικούς. Άλλοι έχουν χαρακτήρα μαγικό και σχετίζονται με υπερφυσικές και μαγικές δυνάμεις. Παραδείγματα τέτοιων χορών είναι ο χορός του Ήλιου και του θανάτου. Ο χορός του Ήλιου τελούταν από τους ινδιάνους της βορείου Αμερικής, είχε διάρκεια 2 με 5 μέρες, και σκοπό την απόκτηση ατομικής δύναμης δοσμένη από το Θεό. Ο χορός του θανάτου ήταν θέμα της μεσαιωνικής τέχνης και περιείχε αλληγορικές παραστάσεις χορού ή πομπής, όπου συμμετείχαν ζωντανοί και νεκροί.
Πολλοί χοροί συσχετίζονται με τις διάφορες εργασίες και ασχολίες του ανθρώπου, όπως οι χοροί των Κινέζων και των Ιαπώνων. Γενικότερα όμως οι χοροί εκφράζουν τις συγκινήσεις και τις συναισθηματικές εντυπώσεις του ανθρώπου. Σπανιότερα χρησιμοποιούνται για την αφήγηση μιας ιστορίας .
Στην παλαιά εποχή πολλοί λαοί ανέπτυξαν την τέχνη του χορού. Αυτοί ήταν οι λαοί της μαύρης ηπείρου ( Αφρικής), οι Ινδοί, οι Κινέζοι, οι Αιγύπτιοι, οι Εβραίοι. Στην Αίγυπτο και την Ινδία, ο χορός ήταν συστατικό μέρος της ιεροτελεστίας και τελούταν από επαγγελματίες χορευτές . Στα χρόνια του μεσαίωνα ο χορός δεν άκμασε, κι έτσι ξαναήρθε στο προσκήνιο κατά τα χρόνια της αναγέννησης , κυρίως στη Γαλλία και την Ιταλία .
Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι ο χορός ήταν δημιουργία των θεών και γι’αυτό τον συνέδεσαν με τις θρησκευτικές και λατρευτικές τους τελετές. Πίστευαν πως οι θεοί πρόσφεραν αυτό το δώρο μόνο σε επιλεγμένους θνητούς, που για αντάλλαγμα μάθαιναν το χορό στους εταίρους τους.
Η ελληνική μυθολογία αποδίδει το ξεκίνημα του χορού στη Ρέα, που δίδαξε αυτή την τέχνη στους Κουρήτες της Κρήτης. Ο Κρόνος εκθρόνισε τον πατέρα του, Ουρανό, κι επειδή φοβόταν μήπως τα παιδία του εκθρονίσουν τον ίδιο, τα έτρωγε όταν γεννιόντουσαν. Όμως η γυναίκα του, η Ρέα, τον ξεγέλασε όταν γεννήθηκε το τελευταίο τους παιδί, ο Δίας. Έκρυψε το Δία σε μια σκοτεινή σπηλιά στην Κρήτη. Τότε , έδωσε στον Κρόνο να φάει μια πέτρα τυλιγμένη με μωρουδιακά ρούχα. Ύστερα, ζήτησε από τους Κουρήτες, που ήταν οπλισμένοι ημίθεοι, να χορεύουν έναν πολεμικό χορό γύρω από τη σπηλιά φωνάζοντας και χτυπώντας τα σπαθιά τους στις ασπίδες. Έτσι, ο Κρόνος δεν μπόρεσε να ακούσει το κλάμα του μικρού Δία. Όταν αργότερα ο Δίας εκθρόνισε τον πατέρα του, οι Κουρήτες έγιναν ιερείς. Οι απόγονοί τους συνέχισαν αυτούς τους πολεμικούς χορούς σαν μέρος των θρησκευτικών τελετών τους.
Τη φίλησα. Και τούτον τον Απρίλη, ορθοστατών κι ορθοβαδίζων, θα πιαστώ, τελευταίος, στο χορό. Πώς το βροντολάλησε ο Σικελιανός; Κάπως έτσι: «Η Ελλάδα σέρνει το χορό/ ψηλά με τους Αντάρτες/ χιλιάδες δίπλες ο χορός/ χιλιάδες τα τραπέζια/ Κι είν' οι νεκροί στα ξάγναντα πρωτοπανηγυριώτες». Καμαρώνω τη νιότη, που δεν ξεχνά να διαβάζει ποιήματα και να χορεύει ερωτικά με τον ξανθόν Απρίλη.